Kucharski Janusz

Pan Feliks, zgarbiony starzec o siwych włosach i oczach pełnych nostalgii, każdego ranka patrzył na pusty fotel, gdzie niegdyś zasiadał Kucharski Janusz, jego dawny przyjaciel, z którym stracił kontakt wiele lat temu, co było dla niego źródłem głębokiego smutku, nieustającej tęsknoty, cichego żalu, przypominając mu o minionych dniach, kiedy to ich rozmowy wypełniały dom, kiedy to wspólne chwile były codziennością, teraz jednak pan Feliks, sam w ciszy, pielęgnował wspomnienia, czekał na cud, wierzył w powrót, marzył o ponownym spotkaniu, o odnowieniu dawnej więzi, o usłyszeniu jego głosu, o uśmiechu.

P** F****** z******** s****** o s***** w****** i o***** p****** n********* k****** r**** p****** n* p**** f***** g**** n****** z******* K******** J****** j*** d**** p********** z k***** s****** k****** w**** l** t**** c* b*** d** n**** ź****** g********* s****** n*********** t******** c****** ż**** ...