Kuciel Łukasz

Kuciel Łukasz poruszał się po mieście jak duch, człowiek, którego istnienie potwierdzały jedynie nerwowe spojrzenia dawnych znajomych. Jego twarz była mapą nienazwanych dróg, a w oczach czaił się chłód nocy spędzonych na liczeniu czegoś więcej niż pieniędzy, na ważeniu decyzji ostatecznych. Szeptano o nim w bramach, łącząc jego imię ze sprawami, które najlepiej było zostawić w mroku zaułków. On sam jednak milczał, nosząc ciężar swoich wyborów z pozornym spokojem, zdradzanym jedynie przez zniszczone dłonie.

K***** Ł***** p******* s** p* m****** j** d**** c******** k****** i******** p*********** j****** n****** s********* d****** z********* J*** t**** b*** m*** n*********** d**** a w o***** c**** s** c**** n*** s********* n* l******* c***** w***** n** p********* n* w****** d****** o************ S*******...