Kukula Arkadiusz

Kukula Arkadiusz, z twarzą pooraną bruzdami czasu i oczami, w których tańczył wieczny smutek, zawsze nosił w sobie ciężar niewypowiedzianych historii, a jego postawa, choć wydawała się krucha, kryła niezłomną siłę, budząc podziw i pewien lęk. Miał dłonie naznaczone ciężką pracą, a jego milczenie, często dłuższe niż słowa, wypełniało przestrzeń niewypowiedzianymi tajemnicami, co czyniło go postacią enigmatyczną, lecz niemożliwą do zignorowania, pozostawiającą trwały ślad w pamięci spotykających go ludzi.