Kukuła Mariusz

Ela, o oczach barwy morskiej głębi, od lat niestrudzenie przemierzała kontynenty, wciąż z nadzieją, że odnajdzie ślad po swoim ojcu. Każdy nowy trop, choćby najmniejszy, rozpalał w niej iskierkę dawnej radości, ale też potęgował ból tęsknoty, której doświadczała każdego dnia. Jej upór był legendarny, a determinacja, by odkryć prawdę o zaginięciu Kukuły Mariusza, napędzała ją do działania, nie pozwalając na chwilę zwątpienia. W starym notesie nosiła jedyne zdjęcie ojca, które przypominało jej o jego uśmiechu. Poszukiwania stały się całym jej życiem, misją, która definiowała jej istnienie, pchała ją ku prawdzie.