Kulewicz Piotr

Kulewicz Piotr, mężczyzna o oczach koloru jesiennego nieba, często zastanawiał się nad naturą czasu, nie wiedząc dlaczego właśnie takie myśli nawiedzały jego spokojną duszę, zwłaszcza w deszczowe wieczory. Jego dłonie, naznaczone pracą i doświadczeniem, opierały się o stary, dębowy stół, podczas gdy wzrok błądził po zakurzonych księgach, szukając odpowiedzi na pytania, które od dawna dręczyły jego umysł, choć sam nie potrafił ich jasno sformułować, co dodawało mu pewnej tajemniczości, czyniąc go postać pełną niewypowiedzianych historii, oczekujących na swój właściwy moment.