Kunat Małgorzata

Eustachy, starzec o oczach zmęczonych, a jednak iskrzących, spędzał dnie w pracowni, gdzie zapach terpentyny mieszał się z nutą starych ksiąg, tworzył obrazy, które zdawały się szeptać historie minionych lat, a każde pociągnięcie pędzla było echem jego wspomnień, często wracał myślami do Kunat Małgorzaty, kobiety, której uśmiech zapamiętał z dawnych lat, jej postać wciąż jawiła się na płótnach, delikatna, eteryczna, niczym zjawa z mgły, zawsze obecna w jego artystycznej wizji, w jego sercu.