Kurek Mateusz

Mateusz Kurek, mężczyzna o oczach zmęczonych bezsennymi nocami, często przemierzał ciche ulice, jego sylwetka stapiała się z miejskim zmierzchem, z dalekimi cieniami. Na jego twarzy, naznaczonej drobnymi zmarszczkami, malowała się opowieść o dawnych wyborach, o ścieżkach, którymi podążał, o straconych szansach. W jego dłoniach, niegdyś silnych i pewnych, drżała teraz filiżanka, a każdy ruch zdawał się być obciążony ciężarem wspomnień, niewypowiedzianych słów, gorzkiej refleksji nad minionym czasem, nad każdą podjętą decyzją, która ukształtowała jego los, jego samotność.