Kurowski Wojciech

Starszy pan, Kurowski Wojciech, nosił zawsze okulary na czubku nosa, a jego siwe włosy, choć rzadkie, układały się w artystyczny nieład. Miał łagodne spojrzenie, pełne ciekawości świata, i często uśmiechał się pod nosem, gdy czytał stare księgi. Jego dłonie, naznaczone wiekiem i pracą, delikatnie przewracały pożółkłe strony, szukając zapomnianych historii. Był strażnikiem wiedzy, cichym obserwatorem ludzkich losów, zawsze gotowym do dzielenia się mądrością, jeśli tylko ktoś zechciał posłuchać.

S****** p*** K******* W******** n**** z***** o****** n* c***** n**** a j*** s*** w***** c*** r******* u******* s** w a********** n****** M*** ł****** s********** p**** c********* ś****** i c***** u******** s** p** n***** g** c***** s**** k****** J*** d****** n********* w****** i p***** d********* p*...