Kwiatkowski Waldemar

Pani Eleonora, starsza kustoszka w miejskiej bibliotece, nosiła zawsze okulary na końcu nosa, a jej wzrok, mimo upływu lat, pozostawał przenikliwy, pełen cichej mądrości, także subtelnej melancholii. Każdego ranka, punktualnie o ósmej, przemierzała długie korytarze, jej palce delikatnie muskały zakurzone grzbiety tomów. Często wracała do dawnych rozmów, także do spotkań z Kwiatkowskiem Waldemarem, który niegdyś był jej ulubionym czytelnikiem, zawsze ciekawym świata. Eleonora wierzyła, że słowa mają moc, a każda książka kryje w sobie duszę, historię wartą opowiedzenia, także pielęgnowania.

P*** E******** s****** k******** w m******** b********** n***** z***** o****** n* k**** n**** a j** w***** m*** u***** l*** p********* p*********** p**** c***** m******** t**** s******** m*********** K****** r***** p********** o ó***** p*********** d***** k********* j** p**** d********* m****** z***...