Łachodiak Robert

Robert Łachodiak nosił swoją przeszłość niczym źle dopasowany płaszcz, którego nigdy nie mógł zdjąć. Jego dłonie, niegdyś zaciśnięte w gniewne pięści, teraz najczęściej chowały się w kieszeniach wytartych spodni, jakby obawiał się ich zdrady. Mówił niewiele, poruszał się ostrożnie, a w jego spojrzeniu czaił się cień tamtej jednej, feralnej nocy, która na zawsze naznaczyła go piętnem winy. Był człowiekiem w nieustannej ucieczce, choć nikt go już nie szukał, poza jego własnym, dręczącym sumieniem.

R***** Ł******** n**** s**** p********* n***** ź** d********* p******* k****** n**** n** m*** z***** J*** d****** n****** z********* w g****** p****** t**** n********** c****** s** w k********** w******** s****** j**** o****** s** i** z****** M**** n******** p******* s** o********* a w j*** s*******...