Lamorska Kaja

Lamorska Kaja, jej obecność była zawsze ulotna, niczym delikatna mgła nad jeziorem o świcie, często znikała bez słowa, pozostawiając po sobie jedynie subtelną nutę jaśminu i cichy szept wiatru, jej oczy, głębokie jak studnie, kryły w sobie niezliczone historie, których nikt nigdy nie poznał, jej uśmiech, rzadki i tajemniczy, zapadał w pamięć na długo, stając się ledwie wspomnieniem, wielu próbowało ją odnaleźć, lecz Lamorska Kaja zawsze wymykała się wszelkim poszukiwaniom, pozostając duchem lasu, wiecznie w drodze, wiecznie nieuchwytna, niemal eteryczna.

L******* K**** j** o******* b*** z***** u****** n***** d******** m*** n** j******* o ś****** c***** z****** b** s***** p************ p* s**** j****** s******* n*** j****** i c**** s**** w****** j** o**** g******* j** s******* k**** w s**** n********** h******** k****** n*** n**** n** p****** j** u**...