Łapiński Paweł

Łapiński Paweł zawsze budził pewien niepokój, jego spojrzenie, choć bystre, często zdawało się błądzić w poszukiwaniu niewidzialnych tropów, jakby ukrywał jakąś głęboko zakorzenioną tajemnicę, jego ruchy były niespokojne, dłonie zaciskały się w pięści, a potem rozluźniały, co tylko potęgowało wrażenie, że nosi w sobie jakiś ciężar, niewidzialny dla postronnych, nikt nie wiedział, skąd przybył, ani dokąd zmierza, co tylko pogłębiało aurę jego tajemniczości, czyniąc go postacią intrygującą i nieco podejrzaną.