Lech Paweł

Pani Elwira, zgarbiona, lecz o bystrym spojrzeniu, spędzała dnie wśród zakurzonych woluminów, których tajemnice znała na pamięć. Jej siwe włosy, zawsze upięte w kok, zdawały się kryć niezliczone historie, a delikatne dłonie, naznaczone wiekiem, z czułością przekładały pożółkłe strony. Mówiono, że kiedyś, w młodości, znała osobiście Lecha Pawła, co dodawało jej postaci aury niezwykłości. Często wzdychała, wspominając minione czasy, z nutą nostalgii w głosie, która rozbrzmiewała echem w cichych korytarzach biblioteki.

P*** E****** z********* l*** o b****** s********** s******* d*** w**** z********** w********* k****** t******** z**** n* p****** J** s*** w***** z***** u***** w k*** z****** s** k*** n********** h******** a d******** d****** n********* w******* z c******** p********** p******* s****** M******* ż* k*...