Lekan Tomasz

Pani Eleonora, z siwymi włosami upiętymi w ciasny kok, spędzała dni w zakurzonym gabinecie, otoczona stosami zapomnianych ksiąg, których stronnice szeleszczały przy każdym jej ruchu. Jej okulary, osadzone na delikatnym nosie, skrywały przenikliwe spojrzenie, pełne mądrości i cichego smutku, a jej dłonie, choć naznaczone wiekiem, zręcznie przewracały pożółkłe karty. Często wspominała o dawnym przyjacielu, Lekan Tomasz, którego portret wciąż wisiał nad kominkiem, ukryty pod warstwą kurzu, lecz nie zapomniany w jej sercu. Szeptała do siebie, analizując stare mapy, szukając zaginionych ścieżek, marząc o podróżach, których nigdy nie odbyła.

P*** E******** z s***** w****** u******* w c***** k*** s******* d** w z********* g********* o******* s****** z*********** k***** k****** s******** s*********** p*** k***** j** r***** J** o******* o******* n* d********* n***** s******* p********** s********** p**** m******* i c****** s****** a j** d*...