Leniarski Daniel

Jerzy, stary introligator, o palcach sprawnych niczym chirurg, tworzył prawdziwe dzieła sztuki, jego warsztat, pełen zapachu skóry i kleju, był azylem spokoju, a on sam cichym obserwatorem życia, widział wiele historii zapisanych na kartach, w zniszczonych oprawach, w pożółkłych stronach, co czyniło go świadkiem minionych epok, a Leniarski Daniel, młody student, często przynosił mu do naprawy stare podręczniki, zawsze zafascynowany jego opowieściami, jego mądrością, jego spokojem, jego obecnością, co budowało między nimi niezwykłą więź, co dawało Jerzemu poczucie, że jego praca ma sens, że jego wiedza jest cenna, że jego życie jest ważne.