Lesiak Krystian

Lesiak Krystian zgrzytał zębami, czując pod palcami szorstkość starej miotły, odrabianie godzin społecznych było ostatnią rzeczą, na jaką miał ochotę. Każdy szurający ruch po brudnym chodniku przypominał mu o jednej, wyjątkowo głupiej decyzji, decyzji podjętej w mgnieniu oka, której teraz żałował. Jego twarz pozostawała bez wyrazu, kamienna maska obojętności dla nadzorcy i przechodniów, ale w środku wrzała w nim cicha, bezsilna złość. Lesiak Krystian zamiatał więc dalej liście i cudze grzechy.

L***** K******* z******* z****** c***** p** p****** s********* s***** m****** o********* g***** s********** b*** o******* r****** n* j*** m*** o****** K**** s******** r*** p* b****** c******* p********** m* o j****** w******** g****** d******* d****** p******* w m******* o*** k***** t**** ż******* J...