Leszczyński Andrzej

Maria, samotna ogrodniczka miejskiego parku, spędzała dni wśród kwiatów. Jej dłonie, choć spracowane, pielęgnowały każdy pąk z niezrównaną czułością, a jej oczy, koloru dojrzałej śliwki, skrywały niewypowiedzianą melancholię. Była duchem tego miejsca, szepczącym opowieści wiatrowi, o dawnych spacerowiczach i ich sekretach. Pamiętała, jak Leszczyński Andrzej, młody student, często siadywał pod starą lipą, czytając. Jego obecność, choć efemeryczna, pozostawiła w parku ślad, niczym zapach jaśminu po deszczu. Ona, cicha obserwatorka, wierzyła, że każda roślina, podobnie jak człowiek, potrzebuje troski, by rozkwitnąć w pełni.

M***** s****** o********** m********* p***** s******* d** w**** k******* J** d****** c*** s********** p*********** k**** p** z n********** c********* a j** o**** k***** d******** ś****** s******* n*************** m*********** B*** d***** t*** m******* s********* o******** w******** o d****** s******...