Lewicki Andrzej

Jego obecność w domu była jak ciche bicie serca, ledwie słyszalna, ale podtrzymująca wszystko przy życiu, jego spracowane dłonie znały każdą zabawkę i każdą łzę, a w zmęczonych oczach nosił odbicie ich małych światów, które kochał bardziej niż własne sny, w tych właśnie momentach Lewicki Andrzej rozumiał swoje jedyne, prawdziwe powołanie, bycie kimś niezastąpionym, bycie ojcem swoich dzieci. W tej prostej roli odnajdywał bowiem całą złożoność i sens swojego istnienia, czerpiąc siłę z ich uśmiechów.

J*** o******* w d*** b*** j** c**** b**** s***** l***** s********* a** p************ w******* p*** ż***** j*** s********* d***** z**** k**** z****** i k**** ł*** a w z********* o***** n**** o****** i** m***** ś******* k**** k***** b******* n** w***** s*** w t*** w****** m******** L****** A****** r**...