Łopatowski Daniel

Maksymilian, stary archiwista o siwych włosach i przenikliwym spojrzeniu, spędzał dnie w zakurzonych pomieszczeniach, segregując akta, szukając porządku w chaosie zapomnianych historii, jego palce, zręczne mimo wieku, przesuwały się po pożółkłych stronach, a umysł wracał do pewnej sylwestrowej nocy, kiedy to światło w jego życiu przygasło, pozostawiając po sobie pustkę, której nic nie mogło wypełnić, wciąż pamiętał uśmiech Łopatowskiego Daniela, młodego idealisty, który zniknął bez śladu, jego zniknięcie stało się obsesją Maksymiliana, ukrytą głęboko w sercu, motywującą go do cichej pracy, w poszukiwaniu prawdy, w nadziei na odnalezienie choćby śladu, by wreszcie zaznać spokoju.