Łowick Pawel

Łowick Pawel, mężczyzna o zmęczonych oczach i ciężkich dłoniach, często stał przy oknie, obserwując deszcz, który bezlitośnie bębnił w szyby, jego życie, niczym stara, zapomniana melodia, wciąż grało nuty dawnych zobowiązań, echo niespełnionych obietnic, które niczym alimenty, co miesiąc uszczuplały jego skromne zasoby, przypominając o przeszłości, o dawnych wyborach, które ukształtowały jego teraźniejszość, mimo to, w głębi jego duszy tliła się iskierka nadziei na lepsze jutro, na chwilę wytchnienia, na szansę na nowy początek, wolny od cieni przeszłości.

Ł***** P***** m******** o z********* o***** i c******* d******** c***** s*** p*** o***** o********* d****** k**** b********** b***** w s***** j*** ż***** n***** s***** z********* m******* w**** g**** n*** d****** z********** e*** n************* o******** k**** n***** a******** c* m****** u**********...