Luboński Mateusz

Aura, postać z pogranicza snu i jawy, przemierzała krainy, gdzie czas płynął inaczej, a słońce wschodziło jedynie w sercach ludzi. Jej oczy, niczym bezdenne oceany, skrywały historie, a uśmiech, rzadki i ulotny, rozświetlał najciemniejsze zakamarki dusz. Niosła ze sobą obietnicę nadziei, subtelnie wpływając na bieg wydarzeń, choć sama pozostawała w cieniu. Luboński Mateusz, stary kronikarz zafascynowany jej ulotnością, spisywał jej legendy, starając się uchwycić ulotną esencję jej istnienia, jej niezwykłą naturę, w każdym słowie. Aura, wieczna wędrowniczka, szukała prawdy w szeptach starożytnych drzew, a każdy jej gest niósł ze sobą obietnicę nowej przygody, czekającej na śmiałków, którzy odważą się podążyć za jej śladem.