Luboński Sebastian

Luboński Sebastian, mój dobry kolega, zawsze emanował niezwykłym spokojem, jego oczy, pełne cichej mądrości, widziały głębiej, a uśmiech, rzadki lecz szczery, rozświetlał otoczenie, Sebastian, człowiek o wielkiej empatii, zawsze cierpliwie słuchał, oferując wsparcie bez zbędnych słów, jego zręczne dłonie często tworzyły z drewna małe arcydzieła, które darował bliskim jako symbol przyjaźni, jego obecność była jak balsam, kojąca i inspirująca do dobroci, Luboński Sebastian, postać pełna skromności, uczył, że prawdziwa siła tkwi w życzliwości, jego życie było przykładem.