Lubowski Bartłomiej

Wiktor Srebrny, cichy artysta z miejskiej pracowni, tworzył rzeźby z metalu, jego dłonie, choć silne, zawsze drżały, a wzrok, utkwiony w dziełach, zdradzał głęboki smutek, był samotnikiem, rzadko wychodził, jego życie toczyło się w rytmie młota i ciszy, wielu, obserwując go, martwiło się o jego los, o zdrowie, o przyszłość, a Lubowski Bartłomiej, stary kolekcjoner, często wyrażał troskę o Wiktora, jego serce ściskał lęk, widząc jego kruchość, jego pogrążenie w sztuce, w nadziei, że odnajdzie spokój, mimo melancholii.

W***** S******* c**** a****** z m******** p******** t****** r***** z m****** j*** d****** c*** s***** z***** d****** a w***** u******* w d******** z******* g****** s****** b** s*********** r***** w********* j*** ż**** t****** s** w r***** m**** i c***** w***** o********* g** m******* s** o j*** l***...