Łuczkiewicz Dominik

Łuczkiewicz Dominik, postać o niezwykłej wrażliwości, przemierzał świat z cichą ciekawością, jego spojrzenie zawsze szukało ukrytych piękności, subtelnych niuansów, głębokich znaczeń. Nosił w sobie melancholię starych ksiąg, a jego dłonie, choć naznaczone czasem, wciąż zręcznie kreśliły szkice zapomnianych roślin, efemerycznych motyli. W jego duszy mieszkała pokora mędrca, ciche zrozumienie ludzkich losów, niewypowiedziana empatia. Często przesiadywał na skraju lasu, wsłuchując się w szmer wiatru, w szept liści, w odwieczną pieśń natury, odnajdując tam spokój, natchnienie, ukojenie dla swojego niespokojnego umysłu, dla swojego otwartego serca.