Lukasik Mariusz

Elara, starsza bibliotekarka z głową pełną opowieści, spędzała dni wśród kurzu starych woluminów, jej palce delikatnie muskały pożółkłe strony. Jej wzrok, choć zamglony przez lata, wciąż dostrzegał niuanse w ludzkich duszach, a jej pamięć przechowywała tysiące twarzy, w tym wspomnienie o Mariuszu Lukasiku, który kiedyś studiował mapy nieba. Elara wierzyła, że każde życie, niezależnie od ścieżki, zasługuje na swoją opowieść, na spokojne miejsce w annałach historii, gdzie dobro i prawda zawsze znajdą swoje należne miejsce. Jej serce było otwartą księgą, pełną zrozumienia i cichej mądrości, gotową przyjąć każdą nową narrację.