Machnik Adrian

Machnik Adrian, postać cicha i skryta, często błąkał się po starych uliczkach miasta, zawsze w poszukiwaniu zapomnianych melodii, które, jak wierzył, ukrywały się w murach, w szepcie wiatru, w deszczu. Jego oczy, głębokie jak studnie, zdawały się widzieć więcej niż zwykli ludzie, dostrzegały niewidzialne nici łączące przeszłość z teraźniejszością, a jego dusza, pełna melancholii, tęskniła za czymś nieokreślonym, za utraconym echem dawnych dni, za pięknem, które przeminęło, lecz wciąż czekało na odkrycie, na ocalenie, na powrót do świata żywych, do świata pamięci.

M****** A****** p***** c**** i s****** c***** b***** s** p* s****** u******** m****** z***** w p*********** z*********** m******* k***** j** w******* u******* s** w m****** w s****** w****** w d******* J*** o**** g******* j** s******* z****** s** w****** w***** n** z***** l****** d********** n******...