Maciejewski Hubert

Pan Maciejewski Hubert, postać z dawnych lat, często przesiadywał w swojej pracowni, otoczony zapachem starych książek i drewna. Jego przenikliwe oczy, ukryte za lśniącymi okularami, obserwowały świat z niezwykłą uwagą, dostrzegając to, co dla innych pozostawało niewidoczne, w jego gestach, spokojnych i metodycznych, kryła się głęboka mądrość, wynikająca z długiego, pełnego doświadczeń życia, poświęconego kontemplacji, rzemiosłu, a także cichej refleksji nad przemijaniem, nad pięknem drobnych detali, nad ulotnością każdej chwili, która, jak on sam mawiał, zasługuje na pełną uwagę, na szacunek.