Magiera Magdalena

Magiera Magdalena, postać z cichych zakątków starego miasta, często spoglądała w dal, jej oczy, niczym dwa zmącone stawy, skrywały niewypowiedziany smutek, a na jej twarzy malowała się tęsknota. Nosiła zawsze ciemne, obszerne płaszcze, które zdawały się pochłaniać światło, a jej kroki niosły echo dawnych wspomnień, szepcząc o zaginionej siostrze, o pustce, która nigdy nie została wypełniona. Była niczym cień, przemykający ulicami, lecz w jej sercu tliła się iskra nadziei, subtelna, niezłomna, czekająca na powrót.

M****** M********* p***** z c****** z******* s****** m****** c***** s********* w d*** j** o**** n***** d** z****** s***** s******* n*************** s****** a n* j** t***** m******* s** t******** N***** z***** c****** o******* p******** k**** z****** s** p********* ś******* a j** k**** n***** e*** d*...