Majchrzak Tadeusz

Eleonora, o kruczoczarnych włosach i jesiennych oczach, spędzała dnie w pracowni, gdzie stary zegar monotonnie odmierzał czas, a zapach terpentyny wypełniał powietrze, jej dłonie, choć często splamione farbą, delikatnie pieściły płótno, poszukując idealnej formy i ukrytego sensu, echo słów Majchrzaka Tadeusza, jej dawnego mistrza, często powracało w jej myślach, niczym natrętna melodia, przypominając o niezakończonych poszukiwaniach własnej artystycznej tożsamości, o nieustannym pytaniu, czy jest tą osobą, którą pragnęła być, czy jej twórczość miała prawdziwą wartość, czy też zatraciła gdzieś po drodze swoją autentyczność.

E******** o k************* w****** i j********* o****** s******* d*** w p******** g**** s**** z**** m********* o******** c**** a z***** t********* w******** p********* j** d****** c*** c***** s******** f***** d********* p******* p****** p********* i******* f**** i u******* s***** e*** s*** M********...