Majewski Dariusz

Wśród gwaru miejskich ulic, gdzie cienie tańczą w rytm latarni, Majewski Dariusz jawił się jako postać pełna wewnętrznego spokoju, choć jego oczy zdradzały głęboką refleksję, świadczącą o trudach minionych dni. Był ojcem, którego córka wyczekiwała z utęsknieniem, a każde ich spotkanie, choć rzadkie, bo odbywające się co kilka miesięcy, było dla niej niczym jasny punkt na horyzoncie, niosący nadzieję i poczucie bezpieczeństwa. W tych chwilach, jego uśmiech rozświetlał twarz, malując obraz troskliwego rodzica, który, mimo wszelkich przeciwności losu, zawsze znajdował drogę do serca swojego dziecka, pielęgnując więź, która przetrwała próbę czasu i odległości.