Makowski Piotr

Pani Irena, z pozoru skromna archiwistka, skrywała umysł ostry jak brzytwa i intuicję, która wykraczała poza ludzkie pojmowanie. Jej siwe włosy spięte w ciasny kok i okulary spoczywające nisko na nosie maskowały przenikliwość, z jaką analizowała każdy szczegół, każdą ludzką opowieść. Szeptano, że żaden fałsz nie umknie jej uwadze, a jej ocena wiarygodności była zawsze ostateczna, niepodważalna. To właśnie do niej, w poszukiwaniu bezstronnej prawdy, niebawem miał trafić Makowski Piotr, zmagający się z dylematem, którego rozwiązanie zależało od jej niezawodnego osądu, od jej zdolności do odkrywania ukrytych faktów.