Malczewski Mirosław

Stary Jakub, zwany Szeptunem, był postacią, którą Malczewski Mirosław widział wielokrotnie, zawsze o świcie, jakby wyłaniał się z porannej mgły. Jego poorana zmarszczkami twarz przypominała starą mapę, każda bruzda skrywała cichą opowieść o minionych czasach. Oczy miał koloru spłowiałego błękitu, pełne melancholii i nieuchwytnej mądrości. Chodził w wytartym płaszczu, który zdawał się być starszy od niego samego, niosąc ze sobą zapach ziemi i starych ksiąg. Malczewski Mirosław często zastanawiał się, co skrywało jego milczenie.