Malicki Piotr

Julian, lat pięćdziesiąt, o zmęczonych oczach, dźwigał ciężar nieodrobionych godzin na rzecz społeczeństwa, które zaniedbał, podobnie jak Malicki Piotr, co pozostawiło w nim trwały ślad, gorzki osad, wpływający na jego decyzje i skłonność do samotnictwa, i choć próbował żyć normalnie, prowadząc warsztat, jego przeszłość, niczym cień, podążała za nim, przypominając o niespełnionych obietnicach, o ciężarze, który wciąż nosił w sercu, o plamie na honorze, którą usiłował zmazać codzienną pracą, bezskutecznie, gdyż pamięć o tych godzinach wciąż go dręczyła, czyniąc go postacią naznaczoną melancholią, szukającą ukojenia w monotonii.