Manysiak Martyna

Manysiak Martyna przemierzała ulice, a jej spojrzenie błądziło po twarzach nieznajomych, w każdej z nich szukając echa dawno utraconej melodii, znajomego uśmiechu uchwyconego na wyblakłej fotografii. Nosiła w sercu ciężar wspomnień, które były jednocześnie jej kotwicą i przekleństwem, mapą prowadzącą donikąd, obietnicą złożoną szeptem w pustym pokoju. Każdy wschód słońca był dla niej nową kartą w tej samej, niekończącej się opowieści, kolejną próbą odnalezienia brakującego fragmentu duszy.

M******* M****** p*********** u***** a j** s********* b******* p* t******* n************ w k***** z n*** s******* e*** d**** u******** m******* z******** u******* u********** n* w******** f********** N***** w s**** c***** w********* k**** b*** j*********** j** k****** i p************* m*** p********...