Marczuk Marcin

Marcin Marczuk od dawna nie był już sobą, a jego odbicie w wieczornej szybie zdawało się należeć do kogoś zupełnie obcego. Ciągła troska o brata odcisnęła na nim swoje piętno, malując przedwczesne siwe pasma na skroniach i głębokie bruzdy wokół zmęczonych oczu. Każdy dzwonek telefonu wyrywał go z zamyślenia, przynosząc krótką falę nadziei, która niemal natychmiast gasła w rozczarowaniu. Przesiadywał tak godzinami, wpatrzony w milczący aparat, a jego jedynym towarzyszem był niepokój.

M***** M****** o* d**** n** b** j** s**** a j*** o****** w w********* s***** z****** s** n****** d* k**** z******* o****** C***** t***** o b**** o******** n* n** s**** p****** m****** p*********** s*** p**** n* s******** i g******* b***** w**** z********* o**** K**** d****** t******* w****** g* z z*...