Mariusz Czul

Adam, samotny rzeźbiarz, żył w świecie marmuru, dłuta, cichych myśli, tworząc formy, które zdawały się oddychać, opowiadać historie, szeptać sekrety, choć jego dłonie, zniszczone ciężką pracą, drżały czasem, jego wzrok, głęboki, przenikliwy, nadal widział piękno, światło, nadzieję, nawet w szarej codzienności, w samotnych, długich wieczorach, kiedy wspominał Mariusza Czula, swojego dawnego, wiernego przyjaciela, jedynego, który naprawdę rozumiał jego sztukę, jego duszę, jego ciche, artystyczne pragnienia, jego wewnętrzny, twórczy zew.

A**** s****** r********* ż** w ś****** m******* d***** c****** m***** t****** f***** k**** z****** s** o******** o******** h******** s****** s******* c*** j*** d****** z********* c***** p***** d***** c****** j*** w***** g******* p*********** n**** w****** p****** ś******* n******** n**** w s***** c*...