Masian Robert

Masian Robert szedł korytarzem, jego kroki odbijały się echem od posadzki, każdy krok był jak uderzenie bębna. Miał na sobie wymięty garnitur, zbyt duży w ramionach, ale niósł go z dziwną dumą, jak zbroję. Jego spojrzenie było twarde, nieuchwytne, omiatało ściany i twarze bez zainteresowania. Nie okazywał strachu, tylko chłodną rezygnację, jakby ta rozprawa była jedynie kolejnym, nieuniknionym przystankiem w jego życiu. Czekał na swój moment, na jedno słowo, które mógłby rzucić jak kamień.

M***** R***** s**** k********** j*** k**** o******* s** e**** o* p******** k**** k*** b** j** u******** b***** M*** n* s**** w****** g******** z*** d*** w r********* a** n**** g* z d***** d**** j** z****** J*** s********* b*** t****** n*********** o******* ś***** i t***** b** z*************** N** o*...