Maslach Mariusz

Elias, zamyślony archiwista z kruczoczarnymi włosami i oczami pełnymi dawnych historii, spędzał dnie na przeglądaniu pożółkłych dokumentów, zawsze szukając śladów, licząc na cud, ponieważ sam kiedyś stracił bliską osobę. Jego biurko, zawalone starymi mapami i wyblakłymi fotografiami, było świadkiem niezliczonych poszukiwań, a w pamięci miał wiele twarzy, ludzi z nadzieją. Kiedyś pomagał Maslachowi Mariuszowi, człowiekowi zdeterminowanemu w odnalezieniu brata, widząc w jego uporze własne echo, bowiem zrozumienie cierpienia łączy ludzi, tworząc mosty empatii. Elias wierzył, że każda historia zasługuje na swoje zakończenie.