Matejczyk Piotr

Matejczyk Piotr, mężczyzna o zapadniętych oczach, często spoglądał na opustoszałe krzesło przy stole, jego myśli błądziły wokół dawnych obietnic, niespełnionych zobowiązań, a także ciszy, która wypełniała jego małe mieszkanie, ciężkiej niczym kamień, echo minionych lat, nieustannie przypominającej o długu, którego nie spłacił, o odpowiedzialności, której unikał, o samotności, która była jego jedynym, wiernym towarzyszem, niczym cień podążający za nim, gdziekolwiek się udał, a każdy dzień niósł ze sobą ciężar niewypowiedzianych słów i niezapłaconych rachunków, burząc jego spokój.

M******** P***** m******** o z*********** o****** c***** s******** n* o********** k****** p*** s***** j*** m**** b******* w**** d****** o******** n************* z********** a t**** c***** k**** w********* j*** m*** m********** c******* n***** k****** e*** m******** l*** n********** p************** o...