Matysiak Bartosz, postać niemal eteryczna, często przemierzał miejskie alejki, jego kroki były niesłyszalne, a spojrzenie przenikliwe, zdawał się widzieć więcej niż inni, choć sam pozostawał w cieniu, unikał zgiełku, preferując samotność i ciche obserwacje, w jego dłoniach spoczywał zawsze niewielki, wytarty notatnik, pełen szkiców i ulotnych myśli, nigdy nie dzielił się swoimi spostrzeżeniami, zachowując je dla siebie, jego siwe włosy, zawsze starannie ułożone, kontrastowały z młodzieńczym blaskiem w oczach, zdradzając duszę wiecznie poszukującą piękna w codzienności, był cichym kronikarzem ludzkich historii, nienachalnym, ale wszechobecnym, jego milczenie było pełne treści, a uśmiech rzadki, lecz szczery.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
