Mazur Bartosz

Amelia, młoda artystka o dłoniach zawsze splamionych farbą, często spoglądała przez okno pracowni, szukając natchnienia. Jej wzrok, zwykle rozproszony, zawsze zatrzymywał się na Mazurze Bartoszu, sąsiedzie z naprzeciwka, który z niezwykłą starannością pielęgnował swój mały ogródek. W jego spokojnych ruchach, w precyzji, z jaką przycinał róże, Amelia dostrzegała coś więcej niż pasję, widziała w tym cichą filozofię życia, godną podziwu. Wyobrażała sobie, że Mazur Bartosz jest bohaterem jej kolejnego obrazu, postacią pełną wewnętrznego spokoju, harmonią, która potrafiła nadać sens codzienności, cichym przykładem, cennym wzorcem.

A****** m**** a******* o d******* z***** s********** f***** c***** s********* p**** o*** p******** s******* n*********** J** w***** z***** r*********** z***** z********** s** n* M****** B******** s******** z n*********** k**** z n******** s*********** p********** s*** m*** o******* W j*** s*********...