Mecinska Ewa

Helena, starsza kobieta o przenikliwych, szarych oczach, zawsze nosiła ze sobą zniszczony szkicownik, jej palce były naznaczone śladami węgla, a na jej twarzy często malowała się zaduma, wspomnienie dawnych dni, kiedy świat wydawał się pełen barw, a każda chwila niosła ze sobą obietnicę, ona pamiętała Mecinska Ewa, kobietę o uśmiechu tak jasnym jak letnie słońce, teraz jednak tylko cienie tańczyły w jej pracowni, a pędzle czekały na inspirację, która nigdy nie nadchodziła, jej serce skrywało wiele historii, wiele niewypowiedzianych słów, wiele tęsknot.

H****** s****** k****** o p************* s****** o****** z***** n***** z* s*** z********* s********** j** p**** b*** n********* ś****** w***** a n* j** t***** c***** m******* s** z****** w********** d****** d*** k**** ś**** w****** s** p**** b**** a k**** c***** n***** z* s*** o********* o** p******...