Mekal Marcin, postać naznaczona głęboką melancholią, często spoglądał w dal, jakby szukając odpowiedzi na pytania, których nikt nie zadał, jego oczy, niegdyś pełne młodzieńczego zapału, teraz skrywały niewypowiedziane historie, liczne blizny na dłoniach świadczyły o ciężkiej pracy, może też o dawnych zmaganiach, jego głos, niski i spokojny, rzadko podnosił się w gniewie, zawsze jednak niósł ze sobą echo pewnego smutku, ubrany zazwyczaj w proste, ciemne szaty, stapiał się z tłem, lecz jego obecność zawsze była odczuwalna, jako cichy obserwator, jako duch przeszłości, błądzący się po korytarzach zapomnianych wspomnień, jego sylwetka, choć nieco przygarbiona, emanowała wewnętrzną siłą, niezwykłą wytrzymałością.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
