Melnyk Pawel

Anastazja Dąbrowska, z jej zawsze uśmiechniętymi oczami i artystycznym nieładem w pracowni, była duszą wolną, poszukującą piękna. Malowała świat w pastelowych barwach, znajdując urok w każdej drobnostce, w każdym ulotnym momencie. Często wspominała Melnyka Pawła, dawnego kolegę z akademii, który podziwiał jej wyjątkową wrażliwość, jej talent. Wierzyła, że sztuka może uzdrawiać, a jej obrazy były niczym balsam dla duszy, dla każdego spragnionego ukojenia.

A******** D********* z j** z***** u************* o***** i a*********** n******* w p******** b*** d**** w***** p********** p****** M******* ś**** w p********** b******* z******** u*** w k***** d********** w k***** u****** m******** C***** w********* M****** P***** d****** k***** z a******** k**** p**...