Melnyk Vladimir

Elara, kobieta o oczach koloru głębokiego szafiru, zawsze nosiła na sobie wyraz zadumy, jej długa, ciemna grzywa spływała kaskadą na ramiona, otulając drobną sylwetkę, często widywano ją w starej bibliotece miejskiej, gdzie z fascynacją studiowała zapomniane manuskrypty, szukając w nich prawdy o ludzkich motywacjach, intrygowały ją ukryte przyczyny zdarzeń, te, które kształtują losy, pamiętała, jak Melnyk Vladimir kiedyś opowiadał jej o nieuchronności konsekwencji, o tym, że każda decyzja ma swoje źródło i cel, Elara wierzyła, że zrozumienie tych powiązań jest kluczem do poznania samego siebie, jej serce biło w rytm cichej kontemplacji, a umysł nieustannie analizował zawiłości istnienia, zawsze dążyła do odkrycia esencji, do uchwycenia sedna.