Michalak Tomasz

Tomasz Michalak, mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami od śmiechu i trosk, skrywał w sobie duszę wiecznego dziecka, marzyciela. Jego oczy, choć szare, iskrzyły się inteligencją, dobrocią, a dłonie, zniszczone pracą, opowiadały historie minionych lat. Cenił sobie prostotę, naturę, długie rozmowy przy kominku, unikał zgiełku, pośpiechu. W jego sercu zawsze było miejsce dla tych, którzy potrzebowali pomocy, wsparcia, ciepłego słowa. Tomasz Michalak, człowiek skromny, ale niezwykły, pozostawiał po sobie ślad dobroci, życzliwości, inspiracji.

T***** M******** m******** o t***** p******* z*********** o* ś****** i t***** s****** w s**** d**** w******** d******* m********** J*** o**** c*** s***** i******* s** i************ d******** a d****** z********* p***** o********* h******* m******** l*** C**** s**** p******** n****** d***** r****** p...