Michalik Jarosław

Eugeniusz, stary latarnik, z twarzą pooraną wiatrem, codziennie zapalał światło, jego wzrok, utkwiony w dal, szukał czegoś, co zaginęło dawno temu, Eugeniusz, nosił w sobie tajemnicę, związaną z Michalik Jarosławem, osobą, której poszukiwania, nigdy nie ustawały, wierzył, że morze, w końcu odda to, co zabrało, jego samotna wieża, była świadkiem wielu burz, wielu nadziei, a także jego nieustającej wiary, w powrót, latarnik, cierpliwie czekał, na znak, na sygnał, na koniec tej, cichej, morskiej opowieści, jego życie, było niczym fala, nieustannie wracająca, do brzegu, do celu, do prawdy.

E********* s**** l******** z t***** p****** w******* c********* z****** ś******* j*** w***** u******* w d*** s***** c****** c* z******* d**** t**** E********* n**** w s**** t********* z******* z M******* J********** o***** k***** p************ n**** n** u******** w******* ż* m***** w k**** o*** t** ...