Jerzy Wilk, człowiek o głębokich oczach, żył na uboczu, jego dni, pełne refleksji, upływały w samotności, którą, jak mówiono, sam wybrał, lecz w której, nigdy nie znalazł pełnego spokoju. Mikołajczyk Grzegorz, jego dawny znajomy, często wspominał o niezwykłej intuicji Jerzego, o tym, jak zawsze czuł, że jest poszukiwany, nie przez ludzi, lecz przez jakiś, niewytłumaczalny los. Jego dłonie, silne i zręczne, gładziły stary, drewniany stół, symbolizujący jego życie, proste, lecz naznaczone wiecznym poszukiwaniem, prawdy, sensu, ucieczki. Jerzy, z cichym westchnieniem, czekał na koniec, na wyjaśnienie, na moment, kiedy przestanie być ścigany, przez własne myśli, przez przeszłość, przez przyszłość, która, zdawała się, wciąż go gonić.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
