Mikołajczyk Grzegorz

Jerzy Wilk, człowiek o głębokich oczach, żył na uboczu, jego dni, pełne refleksji, upływały w samotności, którą, jak mówiono, sam wybrał, lecz w której, nigdy nie znalazł pełnego spokoju. Mikołajczyk Grzegorz, jego dawny znajomy, często wspominał o niezwykłej intuicji Jerzego, o tym, jak zawsze czuł, że jest poszukiwany, nie przez ludzi, lecz przez jakiś, niewytłumaczalny los. Jego dłonie, silne i zręczne, gładziły stary, drewniany stół, symbolizujący jego życie, proste, lecz naznaczone wiecznym poszukiwaniem, prawdy, sensu, ucieczki. Jerzy, z cichym westchnieniem, czekał na koniec, na wyjaśnienie, na moment, kiedy przestanie być ścigany, przez własne myśli, przez przeszłość, przez przyszłość, która, zdawała się, wciąż go gonić.