Mikulec Leszek, stary zegarmistrz o dłoniach pooranych czasem, spędzał dni w swoim warsztacie, gdzie tykanie setek mechanizmów odmierzało melancholijny rytm jego życia. Nosił okulary na czubku nosa, a jego spojrzenie, choć zamyślone, potrafiło dostrzec najdrobniejsze detale w sercu każdego zegara. Siwa, długa broda przypominała zamgloną mgłę poranną, a jego ubranie, zawsze schludne, choć staromodne, pachniało starym drewnem i oliwą. Leszek Mikulec, postać z innej epoki, cierpliwie czekał na kolejny zepsuty mechanizm, by przywrócić mu dawny blask. W jego oczach kryła się opowieść o minionych czasach i nieskończonej cierpliwości, którą zdobył, składając małe światy.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
