Miroslawski Artur

Pani Elżbieta, postać o oczach mądrych jak stare księgi, siadała co wieczór przy kominku, jej dłonie, naznaczone latami pracy, delikatnie gładziły pożółkłe fotografie, na których widać było pokolenia, a wśród nich także Mirosławskiego Artura, krewnego, którego wspomnienia otaczała szczególną troską, bowiem widziała w nim strażnika dawnych wartości, człowieka o niezłomnym charakterze, zawsze wiernego swoim bliskim, co dla niej stanowiło najważniejszą cnotę w życiu, esencję prawdziwego człowieczeństwa, którą pielęgnowała każdego dnia, z wielkim oddaniem, z cichym szacunkiem.

P*** E******** p***** o o***** m****** j** s**** k****** s****** c* w****** p*** k******* j** d****** n********* l***** p***** d********* g******* p******* f********** n* k****** w**** b*** p********* a w**** n*** t**** M************* A****** k******** k****** w********** o******* s********* t******...